Κείμενο:



Μουσική:
Σκηνικό/Κοστούμι:
Βοηθοί σκηνογράφου:
Φωτισμοί:
Τεχνική υποστήριξη/χειρισμός κονσόλας:
Αφίσσα/πρόγραμμα:

Τίνα Στεφανοπούλου
(εμπνευσμένο από κείμενα
σχετικά με την Λίζυ Μπόρντεν
και την Κλυταιμνήστρα)
Εφη Ράτσου
Στέργιος Πρώιος
Ιωάννα Χατζηκωνσταντέλη/Δανάη Πανά
Αλέξης Κοέν
Μαρία Γιαννούλη
Φωτεινή Φιλοξενίδου

Διανομή:

Η παράσταση
Το κοινό ( των κριτών- των ενόρκων;), ένα πιάνο και μία γυναίκα άρρηκτα δεμένη με τον χώρο αυτό της κρίσης. Και η γυναίκα αντιμετωπίζει στα μάτια των θεατών το αιώνιο ερώτημα: Το έκανες; Κι αν το έκανες γιατί το έκανες; Πώς το έκανες; Πώς μπόρεσε το χέρι σου να πιάσει το τσεκούρι; Και η γυναίκα (που άλλοτε λέγεται Λίζυ Μπόρντεν κι άλλοτε Κλυταιμνήστρα), νιώθοντας αυτό το τεράστιο ερώτημα να εκπέμπεται από τους κριτές της, μιλά, απολογείται, θυμάται κι εξηγεί, και μαζί της μιλά και η μουσική σε έναν συνεχή διάλογο ατμόσφαιρας και συναισθήματος έτσι που νιώθεις ότι πιάνο και φωνή γίνονται ένα, πως η μουσική μιλά κι ο λόγος γίνεται μουσική. Με δυό λόγια: Κοντσέρτο για ένα πιάνο, μια ηθοποιό και δύο φόνους.